Hoeveel negatieve dingen denk en zeg jij op een dag?

Hoeveel negatieve dingen denk en zeg jij op een dag?

Probeer eens bij jezelf op te merken hoeveel negatieve dingen (angst, ergernis, irritatie, stress) je wel niet denkt, zegt of opmerkt op een dag. Dat is echt best veel. En probeer dan eens die gedachten te stoppen (ja, dat kan! Er zit toch geen aliën in je hoofd die oncontroleerbare gedachten instraalt?) of zeg die dingen gewoon niet.
Dat is nog best lastig maar ook leerzaam, die bewustwording. Zeker als je die negatieve gedachten toetst aan de werkelijkheid. Dan blijken ze vaak toch iets minder reëel te zijn en niet zo op feiten gebaseerd.

Bewust proberen een dagje alleen iets positiefs te zeggen i.p.v. klagen, zeuren en kattig doen, daar knapt een mens echt van op (en veel gezelliger voor de omgeving).

Groet Sandra

<img class="alignnone size-medium wp-image-1637" src="http://basisbegrip.nl/wp-content/uploads/2016/09/20160819_064826_wm-2-300×169.jpg&quot; alt="stralen" width="300" height="169" src

Hoe stop je met #piekeren en #stress in je hoofd? 

Denk niet zo door, terug naar de basis en blijf bij de feiten in het nu.
De oorzaak van piekeren, stress en drukte in ons hoofd ligt vaak in ons zelf. Omdat we te veel en te ver doordenken.
“Ja maar wat als ik het zo doe, dan gebeurt vast zus.”
“Ze zei dit, maar ze bedoelde vast eigenlijk dat.”
“Als ik het zo doe, dan mag hij me vast niet meer.”
“Wedden dat als het op die manier gaat, dan zal het zo aflopen.”
“Het kan zo zijn, maar eigenlijk kan het ook dit of dat zijn.”
Als je in zo’n ‘doordenk-manie’ zit probeer jezelf dan eens te stoppen en bedenk wat de feiten zijn. Gewoon zoals het is, niet meer en niet minder. Denk logisch na en dat is het. Punt uit. Begin dan gewoon met stap één en daarna zie je wel weer verder.
Reset jezelf even als het ware. Da

#BasisBegripblog over onzekerheid. Heel logisch, totdat het logisch denken blokkeert.

Onzekerheid is heel logisch, totdat het logisch denken blokkeert

Moeilijke gesprekken die je moet voeren, lastige sociale interactie, omgang met kinderen of pubers kunnen je behoorlijk onzeker maken (of andere dingen). Als iets onbekend is en je weet niet wat er gaat gebeuren, dan kan dat een zenuwachtig gevoel geven.

Onzekerheid is heel normaal en gaat waarschijnlijk ook nooit helemaal weg. Dat hoeft ook niet. Sterker nog, het is zo menselijk dat het een illusie is dat je nooit meer ergens zenuwachtig voor zal zijn. (Lijkt me heerlijk overigens, maar dat zal nooit lukken.)
Je hoeft ook niet te streven naar een ‘onzekerheid-vrij-leven’. Je wordt dan alleen maar extra gestrest, als je ook nog bezig moet zijn met het vechten tegen die gevoelens.

Dus accepteer het gevoel van onzekerheid, maar parkeer het even als je het niet kan gebruiken of om ruimte te geven aan een ander gevoel. Namelijk het gevoel dat je ook weet van jezelf dat je het wel