extra blog jeugd: Denk kritisch na over welke informatie je een kind geeft

Denk even kritisch na met welke informatie je een kind wil belasten

Als er iets gebeurd is, maak niet uit wat, dan heb je soms de neiging als volwassene om het kind ook alle informatie te geven. Om het de hele waarheid te geven, omdat ‘dat zo hoort’.

Maar bedenk dan even goed voor wie je dat doet (jezelf of voor het kind?), wat het kind er mee opschiet, wat het kind kan met de informatie, of het kind het wel kan begrijpen en waarom het dan zinvol is dat het kind alles weet wat jij weet.

Een kind heeft namelijk nog niet de ervaring en ontwikkeling om alles te kunnen begrijpen en te plaatsen voor wat het is. Daarom kan dezelfde informatie bij een kind heel anders binnenkomen dan bij een volwassene en gaat het er heel anders mee om. Wat wellicht het kind meer kwaad doet dan goed, bijvoorbeeld door een gevoel van onveiligheid, onrust en onzekerheid.

Als een kind al iets heeft opgepikt en vragen heeft, moet je die natuurlijk helder en feitelijk b

Verander de focus van een kind van negatief naar positief

Verander de focus van een kind van negatief naar positief

Als een kind in een bepaalde bui zit (huilen, niet willen, boos zijn) dan kan het daar in blijven hangen. Vaak is het een kwestie van een soort aangeleerd gedrag, een reflex. Ze zijn het, als het ware, gewend om altijd “nee” te zeggen of te gaan huilen bij een bepaalde situatie. Ze gaan daar dan ook mee door en laten het niet los.

Je kan dan als ouders daar op allerlei manieren op reageren zoals troosten, strenger zijn, er over praten of discussiëren, vragen wat er is enz. Dat is allemaal prima als het werkt, jij kent je kind het best. Maar als het niet helpt, bedenk dan dat de gemeenschappelijke factor van deze reacties is dat je aandacht geeft aan dat gedrag of die bui. Jij als ouder legt er ook de focus op.

Wat ook kan helpen is reageren met iets wat er totaal niets mee te maken heeft, waardoor het kind wordt afgeleid van zijn of haar bui. Ga na een kort moment van aandacht dus gewoon do

De beginnende puber en de zomervakantie

De beginnende puber en de zomervakantie

Voor een aantal kinderen is de zomervakantie echt wel een spannende periode, namelijk die ene zomervakantie dat ze van de basisschool naar het voortgezet onderwijs gaan. Er gebeurt namelijk wel heel veel met een beginnende puber dan. Op de een van andere manier is het ooit ontstaan dat alle veranderingen (lichamelijk, geestelijk, sociaal) samengepropt worden in een bepaalde periode.

Ze komen geestelijk en lichamelijk in de puberteit, waardoor er dingen ontstaan, gebeuren en groeien die er eerst nog niet waren. Laat staan het feit dat ze opeens heel emotioneel gaan reageren op zaken (vaak onbewust) waar ze eerder totaal geen mening over hadden, verbaal en non-verbaal.

En dan het sociale gebeuren. School is een enorm belangrijke plek waar ze veel tijd doorbrengen en de meeste interactie hebben met andere kinderen. Opeens gaat dat dus veranderen. Hoewel er kinderen zijn die er echt aan toe zijn, is het voor allemaal spannen

Houdt rekening met de fantasie van een kind

Houdt rekening met de fantasie van een kind

Kinderen hebben nog niet veel ervaring in de reële wereld, omdat ze nog aan het opgroeien zijn. Maar daarnaast hebben ze wel veel fantasie en geven ze hun eigen draai aan dingen.

Als een kind een situatie niet goed snapt of er geen goed beeld van kan vormen dan kan het angstig worden, omdat hij of zij zelf het beeld van de situatie verder aanvult met eigen (onzekere) gedachten. Een heleboel kinderen hebben er totaal geen last van, maar zeker de gevoelige “nadenk” kinderen wel waardoor ze bijvoorbeeld iets niet willen doen of niet meer mee willen.

Als je weet dat jouw kind gevoelig is en hier last van kan hebben, zorg dan dat je je daar bewust van bent zodra je het kind gaat vertellen dat jullie bijvoorbeeld iets gaan doen. Bedenk dan even of het kind zich een voldoende goed beeld kan vormen of dat er misschien nog veel ruimte voor eigen invulling is? Je hoeft daarbij echt niet in detail te treden, maa

Kijk eerst even naar je eigen gedrag en uitstraling

Kijk eerst naar jezelf voordat je een kind (of een ander) aanspreekt op het gedrag.

Voordat je een ander aanspreekt op zijn of haar gedrag, bedenk dan eerst even welk gedrag je zelf vertoont op dat moment. Met name bij kinderen is dat belangrijk.

Wat is je uitstraling? Welke emoties heb je zelf? Wat ga je zeggen en is dat logisch?

Vaak reageren we namelijk op dezelfde manier als het gedrag dat we graag willen stoppen of veranderen bij een ander. We verheffen onze stem als de ander gilt. We roepen iets op een boze toon als de ander boos is. We stralen onrust en stress uit als de ander druk doet.

Zoals gezegd is het met name bij kinderen wellicht goed om eerst jezelf even tot de orde te roepen voordat je die “orde” van een kind verlangt. Stel je voor dat het kind druk gilt en jij gaat hysterisch terug gillen dat het nu echt stil moet zijn. Dat komt zo tegenstrijdig over. Daar wordt een kind vaak alleen maar verward en onzeker van zodat het waa