#BasisBegripBlog: #Praten met #kinderen over #nare #dingen die #indruk maken (#jeugd #gespreksvoering)

Praten met kinderen over nare dingen die indruk maken. Een paar algemene adviezen

De aanleiding om deze blog nu te maken zijn de afschuwelijk gebeurtenissen in Parijs, helaas (hoewel de komst van de Sint de koppies waarschijnlijk meer bezig hield). Nare dingen die indruk maken gebeuren om ons heen en kinderen krijgen daar vaak iets van mee, zonder dat we dat als volwassenen kunnen voorkomen. Wij praten er onderling over, het is op het nieuws, op het internet.

Het is heel lastig om één, soort van, richtlijn te geven wat je kan zeggen of hoe je erover kan praten met kinderen. De ene leeftijd vraagt iets anders dan de andere (logisch) en alle kinderen zijn verschillend van karakter.

Bijvoorbeeld wat betreft de leeftijd, een paar kenmerken om rekening mee te houden: Een kleuter is nog veel met zichzelf bezig en gaat snel door met zijn eigen ding. Misschien dat hij of zij er wel iets over vraagt omdat het op tv is. Dan kun je daar antwoord op geven maar een heel gesprek is vaak niet nodig, want dan zijn ze al met het volgende bezig. Ze kunnen dat soort volwassen zaken vaak toch nog niet bevatten. Bij een kind van een jaar of zes, zeven, acht moet je bijvoorbeeld rekening houden met de invloed van fantasie. Zij horen en zien al van alles, maar kunnen dat nog niet juist interpreteren. Bij halve, vage, onbegrijpelijke informatie gaat de fantasie het aanvullen en vaak heel groot maken. Let er dus op dat ze antwoorden krijgen waar ze echt wat mee kunnen. Zodat ze het af kunnen sluiten of goed kunnen plaatsen. Oudere kinderen en pubers hebben zelf al hele denkbeelden en meningen waar je goed naar kunt luisteren en over kan praten. Maar met name bij pubers kunnen de emoties weer erg intens aanwezig zijn.

Dan hebben kinderen nog ook verschillende karakters. Niet alle kinderen hebben namelijke in dezelfde mate behoefte om ergens over te praten. Stel dat een kind een flapuit is, emoties vaak op tafel gooit en dan weer verder gaat. Dan kun je er wel op wachten totdat hij of zij er zelf over begint, er over praten en er dan vanuit gaan dat het goed is zo. Maar als je weet dat een kind een stille piekeraar is, die het hoofd vol heeft met van alles wat opgepikt en waar over nagedacht wordt, dan moet je er misschien wat actiever achteraan om het gesprek te starten. Zodat het hart gelucht kan worden. Bijvoorbeeld door te vragen wat hij of zij gezien heeft op tv en wat hij of zij daarvan vindt.

Het is dus ook belangrijk om een beeld te hebben van wat een kind gezien of gehoord kan hebben op tv of internet.

Een paar algemene opmerkingen om rekening mee te houden:

  • reacties van kinderen zijn heel verschillend. De één begint direct te huilen en de ander speelt gewoon door en begint er weken later over. Allemaal heel normaal.
  • als ze ergens mee zitten drukken ze dat vaak niet uit in woorden maar merk je het aan andere dingen zoals het slapen, bang voor het donker, tegendraads zijn enz
  • als je het gesprek met ze begint, geef ze dan ruimte om te vertellen. Stel open vragen. Dan kun je goed peilen wat er echt speelt in de hoofden, voordat jij begint uitleggen.
  • geef duidelijke, eerlijke, concrete antwoorden waar een kind iets mee kan. Gek genoeg kan dat ook zijn dat je bepaalde antwoorden niet hebt of het niet weet. Als een volwassene dat zegt nemen ze dat aan als het antwoord. Dat is beter dan er een omslachtige, onduidelijke draai aan te geven (fantasie!)
  • aan de meeste kinderen kun je merken dat ze ergens mee zit of vragen over hebben. Of ze geven het wel aan. Dring het gesprek niet op, het komt vaak wel. Of probeer luchtig iets los te krijgen door te vragen of hij of zij nog iets heeft meegemaakt. Komt er eerst niets dan geef je aan dat je er voor ze bent als ze het ergens over willen hebben. (Maar zie ook de opmerking boven als het kind een hele stille piekeraar is.)
  • De situaties die indruk maken, zijn vaak ook situaties die natuurlijk niet vaak voorkomen. Het zijn uitzonderingen, het is bijzonder dat het gebeurt. Benadruk dat naar kinderen, plaats het in die context. Dat ze niet denken dat het ze elke dag en ieder moment ook kan overkomen. Geef ze een veilig gevoel en zegdat papa, mama, de juf, oma enz, er voor ze zijn.

Belangrijkste is om goed te weten wat voor type kind je hebt. Combineer dat met bovenstaande en pas het dan toe op een manier die jij het best passend vindt.

parijs

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. shivatje schreef:

    Wat ook kan helpen, is gewoon als ouder te luisteren naar hun verhaal. Hoe ze het zelf zien en aanvoelen. Daar dan op inspelen. Het is ook zo dat het voor heel wat het gespreksonderwerp is, en ook in scholen zouden ze nu moeten proberen om er op een kindvriendelijke manier over te praten. Tekenen schilderen of met poppen spelen kan heel veel laten zien hoe het kind met zo een situatie bezig is.
    Maar het blijft moeilijk en het nadeel is men ziet meestal de gruwelijkste beelden eerst verschijnen in de media.

    Aum Shanthi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s